muavin

By Özlem
In YAŞAM
26 Temmuz 2021
2 min read

Dolmuştayım.

Tıkış tıkış olmuş adım atacak yer yok.  Muavin ve bir yolcu tartışması yaşanıyor. “Hindistan’a çevirdiniz iyice ülkeyi” diyen yolcuyu kalaylıyor muavin beyler.

Yanyana gitmekten çok da rahatsız olmayan diğer yolcu ise “ne yani kimse binmesin mi? Sonra şikayet ediyorlar.”

Kafa karışıklığı içinde saate baktım; 09:05

Motor sesi ve insanların dialoglarından duyulmuyor siren sesi. Lafı sözü geçen tek kişi var yakınımda “muavin bey”

Sanki ihanet ediyormuşum gibi hissettim kendimi. Sanki herkes unutmuştu. Sesim titredi konuşurken:

-“Siren çalıyor olmalı. Dursanız bari 2 dk.”

-“Duralım ablam, yolcuyu indirelim de. Arkadaş Hindistan mindistan deyince….”

Başka bir yolcu ise

-“ya iyide zaten 7 geçiyor. Durmayın yani.”

Neyse ki 10-15 saniye durduk devam ettik yolumuza, zaten 6 geçmeye başlamıştı.

Hemen radyoyu açtım, doyamamıştım ulan.

Senede en derinden hissettiğim bugün ben törene yetişememiştim. Durduramamıştım. Artık gücüm yetmiyordu.

Artık gücüm yetmiyordu…

Hayatında sadece resmi tatillerde aklına gelen insanların, benden daha çok savunmasına da anlam veremiyorum. Boş sevmelerden ziyade tanımadan nefret edenleri de anlayamıyorum.

Ahmet Hakan’ı mesela, darbe teşebbüsünden sonra bi anda Atatürk aşkı ile yanıp tutuşmasına.

Gösteriş sevgilere de gücüm yetmiyor.

Yine aynı şekilde bitireceğim.

1 dakika…

Yine 1 senelik o sessizlik…

Saygılarımla,

 

10Kasım’16-Ankara

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir